Po polskiemu się siebie określa z małej litery.

U mię? Hmm... Progress może nie, ale serducho drgnęło. Tera trza się tylko postarać (a to niełatwe, bo chłopina cholernie nieśmiały, więc wszystko bierze do siebie, poza tym rzadko się widzimy). Więc póki co czekam. Z rosnącą niecierpliwością, zniecierpliwieniem i zaniepokojeniem - czy miałam rację co do niego.
Poza tym jak nie urok, to przemarsz wojsk. Przez kilka lat nikt mi się nie trafił, a tu nagle kilku naraz mnie podrywa. Oni zawsze idą stadami. Akurat wtedy, kiedy nie trzeba, no!
Nu, na inny temat, to ja piszu. Od czasu do czasu coś mojego się drukiem ukazuje, ale rzadko. I ostatnio będę sobie musiała innego wydawcy poszukać, bo ten naczelny widzi wyłącznie własny humor. Bardzo specyficzny. Innego nie pojmuje. I na moje humorystyczne horrorki odpowiada "no, horrory to mnie nie straszą, nigdy nie straszyły, one mnie po prostu śmieszą, przykro mi. Ale ja potrzebuję tekstów satyrycznych..."
Groteski (przynajmniej na mój gust nimi będące) też mu przysyłałam. Nic. Nie widzi humoru. I nie żeby one śmieszyły tylko mnie - śmieszą wszystkich, którzy to czytali. Tylko nie jego.
Także...
Więc zajmuję się ilustrowaniem książek. Ze trzy czekają teraz na druk, do czwartej muszę jeszcze dorobić okładkę, a w piątej zrobić korektę, okładkę i ilustracje.

Poza tym kryzys ekonomiczny daje się we znaki, zrobiłam sobie wreszcie dwie nowe dziurki w lewym uchu, mama błyszczące jak psu jajca, czerwone kolczyki zauważyła po tygodniu, kiedy ja już na sto procent uznałam, że po prostu nie podoba jej się, to nie komentuje (bałam się podejść i zapytać, czy ładne kolczyki sobie sprawiłam, bo kilka razy słyszałam jej zdanie na temat więcej, niż jednej dziurki w uchu).
Jej reakcja była dokładnie taka sama, jak sześćdziesięcioletniej pani, z którą pracuję:
- To zrób sobie jeszcze w brwi, nosie, wardze i języku.
- Tak, i tam na dole też sobie zrobię.
Owa pani z pracy - uśmiech numer pięć:
- W cipce?!

Pod koniec lutego była jedna premiera, dzisiaj druga, pod koniec marca trzecia. Na dzisiejszą nie poszłam, bo miałam przedstawienie na drugiej scenie. Trochę żałuję wina i przystawek na bankiecie, ale trudno. A do kolejnej premiery nam się mózg chłodzi w kuchni. I coraz bardziej się, cholernik, rozpływa. Wygląda coraz paskudniej.
Śnieg już nie pada. Jest coraz cieplej, słoneczko świeci, a ja zgubiłam ciemne patrzałki. Kurna. I ślepnę.

--
<sub>Nobody move!
I lost my brain...
Jack Sparrow

I'm not crazy!!!
I'm...
...complicated...
My sister - =SecretKarmaSerenade</sub>

To się cieszę. Znaczy - że podoba ci się mój cykl.
To miło wiedzieć, że się nie robi czegoś na darmo.
Eee. Nie ma sprawy. Miałaś prawo nie wiedzieć. Zresztą - ja tego nie napisałam w journalu po to, zeby pokazac światu, jak to ja strasznie cierpię, tylko zeby wyjaśnić, czemu jestem na DA, a nie odpowiadam na komenty inne, niż o niej i do niej. I jeśli by się to źle skończyło - czemu na przykład bym znikła. Bo w sumie nie wiem, co bym zrobiła w takiej sytuacji. Nie potrafię sobie tego wyobrazić. Ale przypuszczam, że zostawiłabym DA na co najmniej parę miesięcy.
A co do punktu a) - nie wiem. Ale do tej pory tego nie zrobiłaś, więc mnie zatkało.

--
_{There's always at least a drop of light and smell of Spring. Even if there's a snow storm in deep dark night.}